Door Jou

Lieve Annemarie,

In de tweede kamer was je een wervelwind, die precies wist hoe ze het hebben wilde. Als ik vanuit mijn stagiaire hokje beneden even boven kwam bij communicatie, was je daar druk iedereen in het gereel te houden. Ik keek naar je op. Je bent een prachtige vrouw om te zien en de wijsheid die je uitte vond ik bewonderingswaardig. Ik bleef je stil volgen en ik verwacht dat je geen idee heb wie ik ook ben. Een lange tijd heb ik gedacht; dit is hoe je carriére maakt én vrouw bent én moeder én partner. Toen las ik via LinkdIn dat je zelfmoord had gepleegd. In de tijd dat ik ook veel depressieve gedachten doorstond. Het kwam binnen als donderslag bij heldere hemel. Ik begreep het niet, dat kon niet. Jij kon toch als moeder en succesvolle vrouw niet écht uit het leven zijn gestapt. Dat deed jij niet, hield ik mijzelf voor. Ik duwde de gedachten weg want anders begon ik ook zelf te twijfelen, als jij de ziekte niet te boven kwam, hoe houd ik dit dan vol? Het was niet of maar wanneer stap ik eruit en zoek ik je op? Ik leef nog. Enerzijds doordat ik heel goed weet, degene die niet praten, zijn degene die ons verlaten. Dat bevestigde jij en Yoeri in de documentaire. Dus ik ben gaan praten. In die zin ben ik dankbaar dat je je mij opnieuw hebt laten zien hoe ernstig een depressie is. Maar ik rouw nog steeds om jou.

Beste,

Heb het verhaal via de npo gezien. Het blijft een vreselijke ziekte! Hopelijk laat het meer mensen praten en over de schaamte heen stappen.

dank voor je openheid Yoeri, ik heb het programma gisteren bekeken. Wat heb je een mooie nagedachtenis gemaakt in de vorm van deze website. Het wetenschappelijk artikel heb ik net gedownload, want ja, ik ben ervaringsdeskundige in een zware depressie toen mijn jongste kind 1 jaar was. Blijven praten als je een depressie hebt, raad ik iedereen aan! Het is en blijft een silent killer. Heel veel sterkte, Yoeri !

Een prachtig vrouwmens in de bloei van een jong gezin, zo overvallen door het monster wat depressie heet. Lieve man en kinderen en overige naasten, wat zullen jullie haar missen en zij jullie ook.

Ik ben het eens met het laatste berichtje.

Ik kende Annemarie persoonlijk, zij kan mij mogelijk vaag herinneren.

Voor Annemarie is het goed zo.

Laten we haar in gedachten steunen

Lieve Familie,

Ik heb gisteravond de uitzending de dag nadat….van yoeri gezien op NPO start, en wat heeft dit een indruk op mij gemaakt. Wat was Annemarie een ambitieuze en getalenteerde vrouw. Je zou denken: z’on vrouw die alles heeft met zoveel mensen om haar heen “gelukkig” zou moeten zijn, maar inderdaad schijn bedriegt. Ikzelf heb ook psychische problemen gehad en heel erg diep gezeten dus ik weet hoeveel pijn het doet als je elke ochtend wakker wordt met weer dat akelige uitzichtloze gevoel. Want akelig is het. Je wilt er zo snel mogelijk vanaf. Het heeft bij mij 10 jaar geduurd voordat men wist wat ik had en wat er aan de hand was, uiteindelijk heeft antidepressiva mij gered. Ik besef mij heel goed dat niet iedereen reageert op medicatie of niet genoeg. Ik had dit voor Annemarie en haar familie en vrienden ook zo gegund. Het leven is hard en onvoorspelbaar, ik denk dat Annemarie in de korte tijd dat ze hier heeft mogen zijn haar beste leven heeft geleefd. Mooie opleiding/ veel vrienden om haar heen / familie waar ze op terug kon vallen / een hele lieve man en twee hele lieve kinderen / veel carrière kansen. Ik denk dat een normale burger hier alleen maar van kan dromen. Zij heeft alles uit haar 34 jaar leven hier op aarde eruit gehaald.

Ik wens jullie heel veel sterkte✨✨🙏

Het is gek om iemand te leren kennen en te schrijven die er niet meer is, maar ik keek net de docu en las de prachtige open brief. Onze wegen zijn nooit gekruist, maar we woonden in dezelfde stad, waar ook ik me ooit een tijdje heel ongelukkig voelde. Ik ben blij dat dat ver achter me ligt, maar anders had ik nu veel aan je openheid en boodschap gehad. Je leeft voort in wat je achterliet. Dankjewel daarvoor.

Ik heb je nooit gekend; maar wat een tragisch verhaal. Het heeft me diep geraakt. Het spijt me dat het zo heeft moeten lopen. Van wat ik kan zien, was je een intelligente, warme en mooie dame die veel bereikt had en veel had om trots op te zijn. Een psychose ontstaan uit een depressie is zo ongelooflijk zwaar en diep; dat kun je simpelweg niet zelf overwinnen. Ik hoop dat je nu je rust hebt gevonden en ik wens de nabestaanden ontzettend veel sterkte.

Lieve Annemarie,

Vandaag heb ik de micro documentaire van Yoeri gezien en was ik erg onder de indruk van de zorg en liefde waarmee hij sprak.

Een paar maanden geleden ben ik ook een goede vriendin kwijtgeraakt aan zelfmoord. Helaas had zij zoveel pijn die zij nooit met ons kon delen, en het doet mij veel verdriet want ik herkende mijzelf er een beetje in, als iemand die ook depressief is (geweest). Tenminste, geweest, ik werk er hard aan. Ik weet nog niet zo goed of het me lukt. Maar, boven alles, denk ik dat het mooi en verdrietig is om te zien wat er achter wordt gelaten, wie er achter wordt gelaten, en wat de mensen die achtergelaten worden moeten doen om het leven weer 'normaal' te laten lijken.

Lieve familie van Annemarie, ik hoop dat jullie ergens de moed hebben verzameld om vooralsnog met liefde door het leven te gaan

Lieve familie ik heb jullie allemaal nooit gekend. Een tijdje geleden toen ik het zelf enorm zwaar had heeft jullie verhaal mij geholpen misschien wel gered. Weet dus dat t niet 100 % zinloos is wat er is gebeurd. Ik hoopdat dit iets bijdraagt aan jullie verdriet, een lichtpuntje dat iemand anders net wel die hulp zocht, net zo’n iemand als jullie vrouw en moeder maar die net een stapje naar t licht kon doen doordat t alarm afging, alleen maar door dit verhaal. Liefs.