Door Jou

Almost a year ago, I gave birth to my baby. And as the date approaches, I find myself feeling especially emotional, remembering those weeks with so much nostalgia.

My baby was about to arrive, and I couldn’t stop imagining the moment when my three children would see each other for the first time.. meeting, looking at one another, living all those “firsts” together.

One week before he was born, like every morning (always running late 😅), my husband and I were taking our kids to school. And like every morning, we would cross paths with our Dutch neighbors: a beautiful, tall, fresh-looking family with two adorable blond kids. Their oldest son was in the same class as my middle son, and that’s how we had met. We also live just one minute away from each other.

That day, I greeted the little one of the family, Lena, with lots of enthusiasm and told her how much I loved her fancy glittery rain boots. Her dad, Yoeri, told us it was her birthday; she had just turned two. And I remember thinking at that moment: “Hmm… Lena and baby Manuel are going to have very close birthdays.” Manuel was still in my belly, but I knew his birth was just days away. That’s why that little moment stayed with me.

A few days later, our kids were going on a school trip to a sports center. Only Annemarie, Yoeri and I stayed at the school gate waiting for the bus, like proud over-excited parents wanting to wave goodbye to our boys, Gilles and Jacobo.

But the bus didn’t arrive.

So we stayed there… almost an hour in the sun, laughing and sharing stories. They told me about a funny Dutch tradition of hiding when you are in the bus. I told them some of my stories too… (in between contractions, although I didn’t tell them that 😅). At some point they even joked that I should run for president of the school parents’ association.

I will never forget that moment. While we were standing there in the sun, laughing together, I knew my baby would be born in just a few hours.

My husband and I always said they were such a cool and loving family.

Just like us, they would walk their son to school together every morning, all holding hands, taking that small moment of the day to be together as a family: calm, smiling, present.

Us… smiling too, but always rushing. Always late. 😂

A few hours later, I gave birth. And along with our family and closest friends, they were among the very first people I sent pictures to.

A day and a half later, when I arrived back home, Annemarie surprised me with the most delicious quiche. But it wasn’t just any quiche, she had carefully chosen the ingredients to help with breastfeeding.

I was completely amazed.

The thought that she had taken the time to think about that, to go out and buy those ingredients… it left me speechless. A little embarrassed even, and deeply touched. No one had ever had such a thoughtful gesture for me. I told my friends, my parents… and everyone said the same thing: “Wow… what a caring, thoughtful woman.”

It touched our hearts so much.

I thanked her a thousand times. We exchanged baby pictures. We even planned to have them over for a little gathering and playdate to introduce baby Manuel properly and thank them again.

It hurts to think that moment never happened.

I wish things had been different. I know many people must feel the same. I certainly do.

Today, Gilles, Lena and Yoeri are part of our family. We see each other and share moments almost every day. And Annemarie is still very present in our lives.

She had such a beautiful light. And it hurts deeply to think that someone with such a light had to go through something so hard; and still carried it with such generosity, protecting those around her.

Yoeri, Gilles, Lena we love you very much.

Dag Annemarie,

Ik ken je niet persoonlijk, maar je verhaal raakt me. Ik heb beelden van je gezien in je rol als campagnestrateeg en wat kwam je bevlogen over en met een warme persoonlijkheid. Rust zacht 🌺 en dank aan jou en je familie om jouw woord te verspreiden 💕

Hallo,

Ik woon in België en ik zag onlangs een nieuwsfeed die mij dit alles heeft doen lezen, maar vooral herkennen.

In 2017 heb ik ook een zware depressie doorgemaakt, het is iets die het van jou overneemt. En je loopt er inderdaad alleen mee. Het kan járen duren, ook levenslang.

Zelfs als je eruitgeraakt ligt het altijd op de loer, je moet een immense kracht hebben om ertegen te vechten/het te overwinnen terwijl je net alle kracht bent verloren.

Je bent eigenlijk al dood vanbinnen maar fysiek ben je hier nog, het doet zoveel pijn..

Ook fysiek. Zo heb ik het ervaren, daarom valt elke zelfdoding mij bijzonder zwaar, hier is niets laf aan. Enkel maar begrip, en ook respect. Want ook dit vraagt veel moed, en eens je die moed verliest..

Ik hoop dat jullie als gezin veel steun vinden in dit alles, zoveel liefde die er was, die blijft er altijd.

Lieve Gilles en Lena,

Jullie mama was een indrukwekkende vrouw. Ik leerde haar kennen tijdens onze studententijd, toen we samen in een commissie bij Veritas zaten. We waren niet heel close, maar ze is me altijd bijgebleven als iemand die vastberaden, ambitieus en oprecht warm was.

Na haar overlijden heb ik de woorden gelezen die zij heeft nagelaten, en ook de boodschappen van mensen die haar dierbaar waren. Die woorden hebben mij diep geraakt. Ik heb zelf te maken met depressie, en in een periode waarin het voor mij heel zwaar was, boden haar woorden en de manier waarop anderen over haar spraken mij onverwacht veel kracht en richting. Ze herinnerden mij eraan dat ik niet alleen ben en dat het belangrijk is om hulp te blijven zoeken en om goed voor mezelf te zorgen.

Ik zou willen dat het anders had kunnen zijn. Maar weet dat jullie mama een blijvende impact heeft gehad, niet alleen in haar leven, maar ook erna. Ze heeft mij, en ik geloof ook anderen, geholpen door de openheid en moed die uit haar boodschap sprak.

Ik wens jullie alle goeds. En in mijn hart draag ik altijd een stukje van jullie mama met me mee.

Lieve Annemarie, bedankt.

Dag Annemarie.

We kennen elkaar niet & dat is zoals het is. Ik ben diep onder de indruk van je verhaal, je voorbereiding tot….& je wijze raad.

Indrukwekkend & verdrietig tegelijk.

RIP.

Huub.

Hoewel ik je nooit persoonlijk heb gekend, heb je toch een diepe indruk op mij achtergelaten. Jouw woorden en jouw manier van kijken naar het leven hebben iets in mij losgemaakt dat ik niet meer kwijt wil. Het is bijzonder hoe iemand die er niet meer is, toch zo aanwezig kan zijn in gedachten en inspiratie.

Ik denk regelmatig terug aan jou, aan de kracht en wijsheid die je hebt gedeeld. Het voelt alsof je een stille gids bent geworden, iemand die mij eraan herinnert dat het leven geleefd mag worden en daarbij jezelf niet kwijt te raken.

Dank je wel dat je, zonder dat je het wist, een bron van inspiratie bent geworden.

Annemarie,

Ik zat gisteren naast jouw man op de ontmoetingsdag voor nabestaanden. Hij kwam me erg bekend voor, ik kon het niet loslaten en toen schoot het me te binnen: ik heb jouw verhaal een tijd geleden gelezen. Ik vond het artikel terug wat ik toen naar mijn mama had gestuurd. Ik zei nog “wat een mooie vrouw”. Ik ben sinds gisteren alles van jou opnieuw gaan lezen. Ik ben zelf mijn lieve papa aan zelfdoding verloren en jouw verhaal raakt me erg diep, het maakt een enorm verschil hoeveel informatie, brieven en dergelijke je hebt achtergelaten met uit te leggen waarom. Ik weet dat mijn papa ook dacht dat hij teveel was, terwijl hij mijn wereld was. Ik weet ook dat hij mij ontzettend graag zag. Daarom weet ik ook dat jij je kinderen ook ontzettend graag zag. Mijn gedachten gaan uit naar je man, je kinderen, je familie, je vrienden, … De depressie kan helaas eenmalig winnen, maar het licht van jou zal altijd verder blijven bestaan.

Dankjewel voor jouw openheid.

Geef mijn papa een dikke knuffel van mij mocht je hem zien.

Ellen

Lieve Yoeri, Gilles en Lena,

Wat een ondraaglijk verlies en wat een onbeschrijfelijk gemis. Ik weet dat jullie niks hebben aan het verdriet en de pijn die ik voel voor jullie om de geweldige mama en echtgenote die jullie moeten missen, maar het is er toch.

Ik heb de aflevering van “Voor wie brand jij een kaarsje” gekeken en de podcast terug geluisterd. Dapper Yoeri hoe jij, ondanks alle pijn, dit punt van mental health awareness onder de aandacht brengt. Het is de laatste decennia een maatschappelijk probleem. Je geeft ons mee, Annemarie geeft ons mee, er op tijd bij te zijn, geluk niet voor lief te nemen, lief/zacht voor jezelf te zijn.

Het gaat niet meer uit mijn hoofd, Annemarie gaat niet meer uit mijn hart.

Ik hoop dat er lichtpuntjes zullen zijn die jullie altijd mogen ontvangen. Ik wens en zend jullie heel veel kracht en liefde toe.

Hartelijke groet,

Anja Wouters

Lieve Annemarie, we delen bijna dezelfde naam en helaas ook dezelfde ziekte.

Ik zag je lieve man gisteravond bij Allerzielen en kwam op deze website terecht. Wat moet jij een mooi mens zijn geweest en wat had ik jou en je familie het gegund dat je er nog was geweest.

Na de geboorte van mijn dochter en het moeten missen van mijn eigen moeder (door sterfte op jonge leeftijd) belandde ik in 2024 in een postnatale depressie. De dingen die je beschrijft; niet kunnen voelen, alsof je je eigen leven niet kunt ervaren, alles voelt “gek” of “niet echt”, zijn voor mij heel herkenbaar. Ik heb in deze periode vaak gedacht aan zelfdoding, het leek alsof ik geen controle meer had over mijn eigen hoofd. Met een dochtertje van toen nog geen één heb ik uiteindelijk hulp gezocht; ik kon het niet meer alleen.

Het gaat nu, een jaar later, gelukkig veel beter met mij, maar de oude ben ik zeker nog niet. Het raakt me diep dat jij deze strijd verloren hebt, ik had het zelf kunnen zijn.

Liefs AM

Lieve Annemarie,

Ik hoor een stemmetje in mijn hoofd dat zegt ‘wat heb jij nou weer te zeggen?!’, want ik heb je al 16 jaar niet gesproken. Maar over de tijd daarvoor heb ik wel wat te zeggen.

We startten samen in klas 1B van het Stedelijk Gymnasium. Hoewel ik met vriendinnen van de basisschool begon aan die eerste klas, had ik altijd wat moeite een plekje te vinden in de klas, in de school, in de vriendinnengroepjes. Gelukkig was jij daar. Het eerste jaar sprak ik je vooral na school, op het station. Want ik had verkering met Sjoerd en jij fietste altijd met hem mee terug naar huis. Aangezien jullie langs het station kwamen en wij - de boerinnetjes uit Baarle - daar onze bus terug namen, vertrokken we vaak samen die kant op. Volgens mij hebben we daar in de winter nog regelmatig oliebollen op.

Onze vriendschap werd hechter naarmate de jaren vorderden en de klassenindelingen en vriendengroepjes veranderden. Vooral de laatste jaren van de middelbare school waren er regelmatig logeerpartijen als er weer eens een feestje niet in de buurt van Baarle was. Achterop de fiets bij jou kon ik met je kletsen over hoe de avond was. Ik weet nog een moment heel goed dat we terug naar jouw huis fietsten en ik bijna in mijn broek pieste van het lachen. Waarom? Geen flauw idee! Dat moment koester ik nu extra, want helaas was het een van de laatste keren dat ik je zag. Nadat ik in april het nieuws las dat je er helaas niet meer bent, deed dat een beetje extra pijn. Wat had ik je dan toch graag nog langer en beter gekend. Vaker willen spreken.

Ik hoop dat je op een plek bent die beter voor je is en dat je de rust hebt gevonden.

Bedankt voor het lachen en de leuke herinneringen samen, lieve Annemarie.

Ik neem je adviezen ter harte en zal het leven, mijn geluk, mijn gezin en mijn kindjes niet voor lief nemen.

🤍💫